محل رويش : در جنوب غربى ايران ، بوشهر ، بلوچستان ، يزد در ارتفاعات 2000 مترى ، برازجان ، جزيره خارك ، خوزستان ، لرستان ، كرمان و نواحى خشك جنگلهاى واقع در حاشيه درياى خزر نيز مىرويد . « 3 » عشقه زمينى گياهى است كه در كُتب طبّ سنّتى لبلاب الارض و عشقه زمينى نام برده مىشود . مشخصات : گياهى است علفى كوچك ، خزنده كه در جنگلها مىرويد . برگهاى آن به شكل قلوه يا كليوى و دندانه‌دار است . گلهاى آن آبى و بنفش پوشيده از كُرك كه از بغل برگها بيرون مىآيند . تركيبات شيميايى : در گياه اسانس روغنى فرّار و تانن و كولين يافت مىشود و به‌علاوه داراى مقدار قابل ملاحظه‌اى ماده تلخ است . خواص و كاربرد : در چين ، ژاپن و تايوان ، عمده‌ترين خاصيت شاخه‌ها و برگهاى اين گياه ضد تب ، مسكن و ضد درد است . از جوشانده اين گياه براى تسكين درد و قطع تب استفاده مىشود و درد گوش و درد دندان را تسكين مىدهد . براى سرما خوردگى نيز داروى شفابخش است و ناراحتيهاى سينه را مرتفع مىكند . در موارد بزرگ شدن معده يا نرمى استخوان در بچه‌ها تجويز مىشود . « 1 »

--> ( 3 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 496 . ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 3 ، ص 133 .